Tatry

Tatry z najwyższym szczytem o wysokości 2655 m.n.p.m (Gerlach), są najwyższym pasmem w łańcuchu Karpat. Leżą one w Centralnych Karpatach Zachodnich, w Łańcuchu Tatrzańskim. Ich powierzchnia wynosi blisko siedemset osiemdziesiąt pięć kilometrów kwadratowych, z czego po stronie Słowackiej znajduje się siedemdziesiąt siedem procent, czyli sześćset dziesięć kilometrów kwadratowych. Po stronie Polski znajduje się więc sto siedemdziesiąt pięć kilometrów kwadratowych. Polska część Tatr została podzielona na Tatry Wysokie i Tatry Zachodnie. Granica między obu obszarami przebiega wzdłuż Doliny Suchej Wody Gąsienicowej i biegnie aż do Przełęczy Liliowe. Podział ten wynika z odmiennego charakteru, jak również z nieco innej budowy geologicznej obu ich części.

Tatry Wysokie dzielą się natomiast na:

  • Okolice Hali Gąsienicowej
  • Doliny Pięciu Stawów Polskich
  • Rejon Morskiego Oka
  • Regle Tatr Wysokich

Tatry Zachodnie natomiast na:

  • Tatry Zakopiańskie
  • Regle Tatr Zachodnich
  • Rejon Doliny Kościeliskiej
  • Rejon Doliny Chochołowskiej

Najwyższym szczytem Tatr Polskich są Rysy ( 2499 m.n.p.m ), występują na nim, aż 63 rodzaje roślin kwiatowych z gatunku alpejskich. Nazwę tą stworzyli polscy górale i była ona już znana przynajmniej od XIX wieku. Rysy są jednym z najczęściej uczęszczanym szczytem w Tatrach. Zawdzięczają to przepięknej panoramie, ponieważ przy dobrych warunkach można podziwiać widoki w promieniu do stu kilometrów. Z wierzchołka można rozróżnić osiemdziesiąt  szczytów tatrzańskich i około pięćdziesiąt szczytów w innych grupach górskich, podziwiać trzynaście większych jezior tatrzańskich oraz dostrzec nawet odległy o około 90 km Kraków. Wchodzą one również w skład Korony Gór Polskich, Korony Tatr i Korony Europy.

Pierwsza wycieczka w Tatry jaka została odnotowana odbyła się 11 czerwca 1565 roku w tzw Zielone Świątki, żona ówczesnego hrabiego spiskiego Olbrahta Łaskiego, udała się ze spiskiego Kieżmarku do Zielonego Stawu Kieżmarskiego. Za ojca polskiej turystyki tatrzańskiej uważa się Stanisława Staszica. W latach 1803-1805 wędrował po Tatrach, prowadząc badania naukowe. Ich owocem jest wydane w 1815 dzieło O ziemiorodztwie Karpatów. Staszicowi przypisywane jest pierwsze wejście na Kołowy Szczyt. Współcześnie Tatry są bardzo licznie odwiedzane, zwłaszcza ich polska część, mimo że jest mniejsza niż słowacka, to jednak liczba turystów jest tu znacznie większa. Rocznie polską część Tatr odwiedza około 3 mln osób.

Wielki Wołoszyn

Dawniej przez Wielki Wołoszyn biegła ostatnia część Orlej Perci. Wielki Wołoszyn znajduje się w Tatrach Wysokich. Jest on najwyższym wierzchołkiem i punktem grani Wołoszyna, wznosi się on na wysokość 2155 metrów. Co więcej rozdziela on od siebie Dolinę Waksmundzką oraz Doliny Roztoki.  Całe zbocze Wołoszyna można zobaczyć ze szlaku poprowadzonego przez Dolinę Roztoki. Porośnięty jest borem limbowym, a wyżej rośnie kosodrzewina. Znajduje się również tutaj sporo niedźwiedzi, kozic i świstaków. Nazwa Wołoszyna (Wołosczynska) pierwszy raz była wspomniana w nadaniu królewskim Władysława IV z 1637 (pochodzi od pasterzy wołoskich – dawniej na zboczach Wołoszyna wypasano owce. Po raz pierwszy w literaturze grzbiet był wymieniany na początku XIX wieku. Christian Generisch w 1807 wspominał o szczycie Volossin.

Dwa pierwsze odnotowane wejścia (jedno latem drugie zimą), prowadziły one przez przełęcz Krzyżne. Pierwszego z wejść dokonał Eugeniusz Janota, Maksymilian Nowicki i przewodnik Maciej Sieczka, było to 16 sierpnia 1867 roku. Drugie wejście jak wspomnieliśmy miało miejsce zimą 25 stycznia 1908 roku, dokonał go Mieczysław Karłowicz i Roman Kordys.

Na początku XX wieku, ks Walenty Gadowski ustanowił trasę Orlej Perci przez właśnie masyw Wołoszyna, jednak w późniejszych czasach został ona zamknięty, a masyw Wołoszyna został objęty ścisłą ochroną i wyłączony z ruchu turystycznego i taternickiego. W 1939 roku za sprawą Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego Wołoszyn objęto ścisłym rezerwatem przyrody. Wielki Wołoszyn graniczy od północnego – wschodu z Pośrednim Wołoszynem, a od zachodu z Małym Wołoszynem, a oddziela ich od siebie Wołoszyńska Szczerbina.

Na wierzchołek nie można dojść poprzez szlaki turystyczne, tak więc zgodnie z obowiązującymi  zasadami, można na niego wejść tylko w towarzystwie wykwalifikowanego i uprawnionego przewodnika tatrzańskiego. Szczyt można by rzec jest łatwo dostępny, a najpiękniejsza trasa wiedzie całą granią Wołoszyna od Polany pod Wołoszynem aż do Przełęczy Krzyżne. Czas przejścia to około 3 godz.

Orla Perć

Na Orlą Perć, możemy się dostać z takich szlaków jak:

1. Z Kasprowego i Świdnicy trasa należy do trudnych, podążać należy czerwonym szlakiem, trasa eksponowana z ułatwieniami w postaci klamer i łańcuchów (czas trwania trzy godziny).

2. Z Doliny Gąsienicowej (schronisko „Murowaniec”)

  • Trasa oznaczona szlakiem niebieskim w kierunku Zawrat, trasa również trudna, zabezpieczenia w postaci łańcuchów. (czas dwie i pół godziny).
  • Trasa oznaczona szlakiem żółtym w kierunku Koziej Przełęczy, trudna, zabezpieczona łańcuchami. (czas trwania dwie i pół godziny).
  • Trasa oznaczona szlakiem czarnym wiodąca przez Rysę Zaruskiego i Żleb Kulczyńskiego, trasa trudna, łańcuchy jako forma zabezpieczenia. (czas trwania trzy godziny).
  • Trasa oznaczona szlakiem zielonym, pomiędzy Zadnią Sieczkową Przełączkę a Zadni Granat, trasa średnio trudna. (czas trwania trzy godziny).
  • Trasa oznaczona szlakiem żółtym w stronę wierzchołka Skrajnego Granata, również średnio trudna trasa. (czas trwania dwie godziny czterdzieści pięć minut).
  • Trasa również szlakiem żółtym, o niewielkich trudnościach technicznych, lecz dość długa i żmudna idąca przez Dolinę Pańszczycę na Krzyżne. (czas trwania trzy i pół godziny).

3. Z Doliny Pięciu Stawów Polskich

  • Trasa szlakiem niebieskim na Zawrat, trasa o niewielkich trudnościach. (czas trwania dwie godziny).
  • Trasa szlakiem żółtym na Kozią Przełęcz, jest to trasa trudna, eksponowana z klamrami i łańcuchami. (czas przejścia dwie godziny).
  • Trasa szlakiem czarnym w stronę Koziego Wierchu, trasa ta jest średnio trudna, ale żmudna. (czas trwania dwie godziny, piętnaście minut).
  • Trasa szlakiem żółtym na Krzyżne o niewielkich trudnościach technicznych. (czas trwania dwie i pół godziny).

Orla Perć jest najbardziej niebezpiecznym i najtrudniejszym szlakiem w Tatrach Wysokich.
Głównym pomysłodawcą i realizatorem powstania tego szlaku był ksiądz Walenty Gadowski. Według pierwszych założeń szlak miał prowadzić przez Wołoszyn, Krzyżne, Zawrat, Świnicę i Czerwone Wierchy aż do Doliny Kościeliskiej. W rzeczywistości zaczęto budować go od Polany pod Wołoszynem i doprowadzono do Zawratu. Budowę rozpoczęto 16 lipca 1903 roku, a zakończono go trzy lata później w 1906 roku. Od roku 2007 szlak ten można pokonywać tylko w jednym kierunku od Zawratu w kierunku Kozi Wierch.

Ze względu na trudność szlaku warto wybrać się na niego, gdy pogoda dopisuje, tak żeby skały były suche i chmury nie zasłaniały pięknych widoków.
Najlepiej podróż zacząć jak najwcześniej, ponieważ mimo trudności jest to szlak oblegany przez turystów, a przy trudnych i niebezpiecznych miejscach często robią się zatory. Istotną sprawą jest także ubiór, musi on być wygodny i chronić przed wiatrem i chłodem, buty powinny osłaniać kostkę i mieć podeszwę z karbowanej gumy, spodnie nie powinny krępować ruchów.

Morskie oko

Pierwsze notki dotyczące  Morskiego Oka  pochodzą z 1575 r. Król Władysław IV w 1634 roku nadał Władysławowi Nowobilskiemu prawo użytkowania pastwisk przy Morskim Oku. Dopiero w 1824 roku Morskie Oko stało się własnością prywatną, gdy dobra zakopiańskie wraz z Doliną Rybiego Potoku zakupił od władz austriackich Emanuel Homolacs, a po nim Władysław Zamoyski. Od 1933 r. jest własnością państwa polskiego.

Morskie Oko leży 25 kilometrów od Zakopanego, w Dolinie Rybiego Potoku, jest to największe i najpiękniejsze jezioro w Tatrach. Dawniej nazywano go Rybim Stawem, jest ono pochodzenia polodowcowego o charakterze karowo – morenowym. Zajmuje powierzchnię trzydziestu pięciu hektarów, a jego największa głębokość sięga pięćdziesięciu jeden metrów. Warto też wspomnieć, że nazwa „Rybi Staw” wzięła się od tego iż występują w nim w sposób naturalny pstrągi.
Dla okolic Morskiego Oka już XIX wiek był czasem licznych wycieczek, cenionych i znanych osób: Adama Asnyka, Heleny Modrzejewskiej. Na północ od jeziora stoi jedno z najstarszych i najpiękniejszych schronisk. Nazywane imieniem Stanisława Staszica – badał on to jezioro w 1805 roku.

Historia schroniska nad Morskim Okiem datują się na 1874 roku, kiedy to dzięki wysiłkom Towarzystwa Tatrzańskiego wybudowano niewielki obiekt zwrócony frontem do jeziora. Gdy go rozbudowano mógł on pomieścić 50 osób i mimo nie najlepszych wygód cieszył się dużą popularnością wśród turystów odwiedzających Morskie Oko. Niestety w 1898 roku pożar całkowicie zniszczył budynek. Prace przy nowym schronisku rozpoczęto w 1907 roku. W międzyczasie jako schronisko służyła wozownia (dzisiejsze Stare Schronisko). Nowe schronisko zostało oddane do użytku w 1908 roku i służy ono do dnia dzisiejszego.

Dodatkowe informacje dotyczące Nowego Schroniska, przy Morskim Oku:

  • Rezerwacje przyjmowane są od 900 do 21.00 drogą telefoniczną pod numerem: +48 18 20 77 609, +48 602 260 757.
  • Osoby chcące skorzystać z noclegu proszone są wpłatę zaliczki w wysokości 40-50% całej sumy (nie wliczając opłaty klimatycznej).
  • Płatności dokonuje się wyłącznie gotówką.
  • Nr konta bankowego: 05124051651111001030466754. W przypadku rezygnacji schronisko zwraca zaliczki do 2 tygodni przed terminem rezerwacji.

Cennik Nowe Schronisko, w następujących okresach wynosi:

  • 2012-10-01 – 2012-11-18 – 49 zł.
  • 2012-11-19 – 2012-12-22 – 39 zł.
  • 2012-12-23 – 2013-01-02 – 49 zł.

Cennik Stare Schronisko, w następujących okresach wynosi:

  • 2012-04-27 – 2012-11-18 – 39 zł.
  • 2012-11-19 – 2012-12-22 – 29 zł.
  • 2012-12-23 – 2013-01-02 – 39 zł.

Dolina Pięciu Stawów

Dolina Pięciu Stawów Polskich należy do najbardziej rozległych polskich wysokogórskich dolin. Miejsce to jest nie wątpliwie wyjątkowo malownicze. Niezwykłe piękno otaczających dolinę szczytów uwydatniane jest przez wdzięk znajdujących się w dolinie olbrzymich stawów, z których największym jest Wielki Staw mający powierzchnię 34,1 ha i głębokość dochodzącą do 79,3 m. Dolina Pięciu Stawów jest usytuowana na wysokości powyżej 1665 m n.p.m. i stanowi przedłużenie Doliny Roztoki znajdującej się poniżej progu największego polskiego wodospadu zwanego Wielką Siklawą, a wypływa on z Wielkiego Stawu.

Jak można wywnioskować z nazwy znajduje się tutaj pięć stawów: Przedni, Mały, Wielki, Czarny i Zadni. Szlak biegnący wzdłuż doliny pozwala dojść do pierwszych czterech stawów, ostatni dobrze widoczny jest z drogi na Zawrat. Oprócz wymienionych stawów na terenie doliny znajduje się jeszcze szósty, niewielki zbiornik wodny – Bawole Oko, stąd można mieć wątpliwość, czy nazwa doliny została właściwie obrana.
Jedną z dróg, którą można dojść do Doliny Pięciu Stawów jest zielony szlak prowadzący z parkingu w Palenicy Białczańskiej przez Wodogrzmoty Mickiewicza i Dolinę Roztoki. Jeden z dwóch wariantów szlaku prowadzi wzdłuż wodospadu Wielkiej Siklawy i pozwala przyjrzeć się z bliska 70-metrowej kaskadzie wodnej.
Dawniej Dolina Pięciu Stawów Polskich prezentowała tereny pasterskie. Od 1637 roku Hale Dolin Roztoki i Pięciu Stawów należały do rodziny Nowobilskich. Sołtys wsi Białki Wojciech Nowobilski dostał te tereny w nadaniach królewskich od Władysława IV. Do dziś istniejący kamienny szałas, służący w przeszłości za schron dla wędrowców i pierwszych taterników jest jedną z pozostałości po dawnej gospodarce pasterskiej. Rolę tę przestał pełnić w 1876 roku, kiedy z inicjatywy Towarzystwa Tatrzańskiego (TT) powstało nad Małym Stawem pierwsze pięciostawiańskie schronisko. Nazwano je imieniem słynnego polskiego geologa Ludwika Zejsznera. Mimo że schronisko w lecie tętniło życiem, w zimie zostawało one zaniedbywane, co było przyczyną jego niszczenia, remontowano go co prawda, ale niosło to za sobą duże koszty. Podjęto więc decyzję o budowie nowego, bardziej wygodnego schroniska. Prace toczyły się błyskawicznie, także w 1898 było już ono wykończone. Cieszyło się ono dużą popularnością, co za tym idzie często było modernizowane i rozbudowywane. Do roku 1924 schronisko sprawnie służyło turystom, aż do momentu kiedy to zreformowany oddział zakopiański PTT postanowił przeznaczyć fundusze na kolejne, nowe i większe schronisko. Zostało ono oddane do użytku po siedmiu latach a huczna impreza otwarcia schroniska odbyła się w 1932 roku i mimo że schronisko szczęśliwie przetrwało czas wojny i okupacji i nagle w maju 1945 roku z niewiadomych przyczyn całkowicie spłonęło. Za nim wybudowano obecne schronisko w roku 1947 postawiono jeszcze jeden, w którym obecnie znajduje się tam strażniczówka Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Aktualnie każdy kto chce odwiedzić tak malownicze miejsce jak Dolina Pięciu Stawów, może skorzystać z oferty schroniska, które posiada 12 pokoi – 2, 4, 6, 7, 8, 10 osobowych. Recepcja czynna jest w godzinach 08.00 – 21.00, (przerwa 10:00-11:00).

Doba noclegowa trwa od godziny 11.00 do 10.00 . W cenie noclegu udostępniane są koce.
Natomiast wypożyczenie kompletu pościeli kosztuje 10 zł, a ręcznika 5 zł.

Ceny w sezonie:

za pokój 2 os. 50 zł ; za 4 os. 40 zł ; 6,7,8,10 os. 32 zł.

Ceny poza sezonem:

za pokój 2 os. 50 zł ; za 4 os. 38 zł ; 6,7,8,10 os. 32 zł.

Kultura

Bukowina Tatrzańska – najważniejsze inicjatywy kulturowe.

Sabałowe Bajania

Impreza ta ściąga do Bukowiny coraz większą rzesze ludzi z całej Polski i od samego początku impreza ta cieszy się wielkim zainteresowaniem. „Sabałowe Bajania” – to bez wątpienie wielkie święto folkloru. Święto jest idealnym wydarzeniem do podtrzymania tradycji ludowej, gwary, śpiewu, tańca, muzyki i sztuki. Przybywają na nie ludzie z całej Polski, którzy na czas trwania imprezy przyjeżdżają do Bukowiny. Różnią się strojem, gwarą i muzyką, ale zbliża ich i łączy jedno: umiłowanie tradycji, Ojczyzny i ojcowizny.

Szkoła Ginących Zawodów

W 1999 roku przy Centrum Kultury DOM LUDOWY uruchomiła działalność Szkoła Ginących Zawodów, Folkloru i Sztuki Ludowej dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, zajmujących się twórczością i kulturą ludową, którzy chcieliby pogłębić jej tajniki teoretyczne i praktyczne. Założeniem tego przedsięwzięcia jest ratowanie ginących zawodów, pokazanie młodemu pokoleniu zanikającego piękna oraz nauka jego tworzenia jak również pomoc zespołom w szkoleniu oraz szukaniu korzeni w tradycji wsi. Zajęcia dla dzieci i młodzieży w trakcie roku szkolnego odbywają się na zasadzie „zielonych szkół”. Szkoła Ginących Zawodów uczy takich rzeczy jak:

  • rzeźby w drewnie i kamieniu
  • snycerki i zabawkarstwa
  • malarstwa na szkle
  • kowalstwa
  • budowy starych instrumentów ludowych
  • ceramiki
  • kroju, szycia i haftu damskiego i męskiego
  • oraz innych dziedzin w zależności od potrzeb zainteresowanych

Góralski Karnawał

W 1973 roku został zorganizowany pierwszy „Góralski Karnawał” z inicjatywy ówczesnego Prezesa Zarządu Domu Ludowego, znanego twórcy ludowego, tancerza, śpiewaka i po trosze poetę Józefa Koszarka, przy współudziale miejscowych działaczy kulturalnych, a także przy wsparciu organizacyjnym Adama Sawiny. Pierwotnie wypełniał on swoim zasięgiem jedynie teren powiatu nowotarskiego. Od początku istnienia „Góralskiego Karnawału” urządzane są wyścigi kumoterek, czyli starych dwumiejscowych prostych sań góralskich, którymi dawnymi czasy kumoszka i kumoter wozili dzieci do chrztu, a także bywali nimi na słynnych jarmarkach czwartkowych w Nowym Targu. Ogromną rolę poznawczą odgrywają organizowane corocznie wystawy i przeglądy twórczości rękodzieła ludowego i artystycznego. Większość konkursów związanych z „Góralskim Karnawałem” przebiega w sali głównej Domu Ludowego. Znajdująca się tam widownia mieści 350 miejsc na sali teatralnej wraz z balkonem. Scena jest przestronna, posiada pełne wyposażenie techniczne. Natomiast po obu jej stronach znajdują się garderoby dla uczestników spektakli. Imprezy plenerowe również są dobrze przygotowane i posiadają profesjonalne nagłośnienie.

Zabytki

Bukowina Tatrzańska oferuje odwiedzającym ją osobą nie tylko liczne szlaki turystyczne, baseny, oraz wyciągi, ale również zabytki, których zwiedzenie będzie idealnym dopełnieniem czasu spędzonego w tych rejonach. Oto najważniejsze z nich :

  • Budynek „Domu Ludowego” w Bukowinie z 1930 roku, jedna z największych drewnianych budowli w Polsce. Funkcjonuje tam tak zwana „Szkoła Ginących Zawodów”,  uczy ona między innymi takich tradycyjnych rzemiosł, jak: haft, kowalstwo, garncarstwo, oraz innych dziedzin sztuki ludowej. Dom Ludowy w Bukowinie Tatrzańskiej organizuje również dwie duże imprezy o zasięgu ogólnopolskim – „Góralski Karnawał” i „Sabałowe Bajania”, a od 1996r odbywa się tu trzecia duża impreza międzywojewódzka – „Sejmik Wiejskich Zespołów Teatralnych”.
  • Drewniane pensjonaty z okresu międzywojennego, wybudowane w stylu inspirowanym stylem witkiewiczowskim (zakopiańskim). Styl ten został wprowadzony przez Stanisława Witkiewicza. Tradycyjne elementy budownictwa górali podhalańskich wzbogacał on elementami secesji.
  • Kościół parafialny pw. św. Jacka w Groniu – jego budowę rozpoczęto w 1952 roku, a zakończono w 1958.
  • Drewniana kapliczka „Janiołów” – została wybudowana przez J. Łukaszczyka „Janioła”, a znajduje się za wzniesieniem Koszarkowego Wierchu.
  • W Groniu na Kobylarzówce znajduje się kapliczka z 1776 roku – według legendy „idzie” ona w kierunku Trybsza, skąd jest blisko do przełomu Białki, znajdujących się tam wapiennych skałek; Cisowej, Kramnicy i Obłazowej, gdzie w jaskini odnaleziono ślady osadnictwa ludzkiego co najmniej z kilkunastu epok.
  • W Jurgowie najstarszym zabytkiem jest kościół zbudowany z drewna jodłowego ( z „jedli”) p.w. św. Sebastiana Męczennika.  Pod jego chórem widnieje wizerunek diabła pokonanego przez Archanioła. Obok kościoła natomiast stoi murowana dzwonnica z 1881 roku.
  • „Zagroda Sołtysów” w Jurgowie, która została wybudowana w 1861 r. Składa się z drewnianego domu mieszkalnego w którym znajdują się naczynia, ława,stół i makatki oraz nie spotykany już strój Jurgowski z przełomu XIX i XX wieku i zabudowań gospodarczych (drewutnia, owczarnia i stajnia).

Termy

Na początku lat dziewięćdziesiątych zrodził się pomysł stworzenia w Bukowinie Tatrzańskiej jednego z najnowocześniejszych w Europie kompleksów wodnych. Decyzja ta była związana z wykonanym w okolicach Klina odwiertu umożliwiającego dostęp do bogatych zasobów wód geotermalnych.

Termy w Bukowinie są idealnym miejscem relaksu i rozrywki dla całej rodziny, jak również jest to ośrodek rehabilitacyjny i uzdrowiskowy. Od Nowego Targu znajduje się on w odległości zaledwie dwudziestu kilometrów, a od Zakopanego piętnaście kilometrów. Na terenie term istnieje możliwość skorzystania aż z ośmiu saun : rzymska, fińska, góralska, kwiatowa, na podczerwień.

Termy czynne są codziennie od 9.00 do 22.00. Obejmą dwanaście basenów, sześć wewnętrznych oraz sześć na zewnętrznych:

  • bonior basisty – największy, wewnętrzny, rekreacyjny, o głębokości 1.35m i temperaturze wody 30-36 stopni C
  • mocydełko – brodzik dla dzieci ze zjeżdżalnią słonik, o głębokości 0.4 m i temperaturze wody 30-36 stopni C
  • bystry potok – rwąca rzeka dla dzieci, o głębokości 0.7 m i temperaturze wody 30-36 stopni C
  • bulgotnik – basen z hydromasażami, o głębokości 0.4 m i temperaturze wody 30-36 stopni C
  • łozpolono Maryna – basen zewnętrzny, przy saunie
  • zostawnica – z fontanną, o głębokości 1.3 m i temperaturze wody 30-36 stopni C
  • corny staw – rekreacyjny, zewnętrzny, o głębokości 1.2 m i temperaturze wody 30-36 stopni C
  • niebiesko dolina – rekreacyjny, zewnętrzny z hydromasażem, o głębokości 1.3 m i temperaturze wody 30-36 stopni C
  • cepersko płań – pływacki, zewnętrzny, o głębokości 1.5 m i temperaturze wody 28-30 stopni C
  • letnie mocydełko – brodzik zewnętrzny dla dzieci, o głębokości 0.4 m i temperaturze wody 30-36 stopni C
  • jaskinia nad Porońcem – grota skalna i basen zewnętrzny
  • spa & wellnes.

Cennik:

NISKI SEZON obowiązuje od 03.09 do 21.12

Normalny: 2,5 h: 43 zł;  4,5 h: 61 zł; cały dzień: 85 zł;
Dzieci do 13 lat: 2,5 h: 24 zł;  4,5 h: 37 zł; cały dzień: 49 zł;
Seniorzy pow. 65 lat: 2,5 h: 24 zł;  4,5 h: 39zł; cały dzień: 55 zł;

SEZON obowiązuje od 1.07 do 2.09 oraz w dniach 6-9.04, 27.04-6.05, 7-10.06

Normalny: 2,5 h: 54 zł;  4,5 h: 76 zł; cały dzień: 98 zł;
Dzieci do 13 lat: 2,5 h: 30 zł;  4,5 h: 46 zł; cały dzień: 62  zł;
Seniorzy pow. 65 lat: 2,5 h: 30 zł;  4,5 h: 46zł; cały dzień: 69 zł;

Atrakcje

W skład gminy Bukowina Tatrzańska wchodzą takie wsie jak: Białka Tatrzańska, Groń, Leśnica, Czarna Góra, Jurgów i Rzepiska. Najbliższe miasta, do jakich można dostać się z Bukowiny to Zakopane oddalone w kierunku południowo – zachodnim o piętnaście kilometrów i Nowy Targ oddalony w kierunku północno – zachodnim o około dwadzieścia dwa kilometry.
Na jej terenie można podziwiać cały łańcuch Tatr, biegnący ze wschodu na zachód (mierzy on w linii prostej siedemnaście kilometrów szerokości i pięćdziesiąt sześć kilometrów długości). Tatry w dużym stopniu sprawiają, że jest to miejsce bardzo atrakcyjne turystycznie, to przecież w nich znajdują się tak cudowne miejsca jak Morskie Oko, Rysy, Dolina Pięciu Stawów Polskich, Orla Perć, Wielki Wołoszyn czy Świnica. Pozostałe atrakcje na jakie warto zwrócić uwagę przedstawiamy poniżej :

Tereny narciarskie :

  1. Białka Tatrzańska – tereny narciarskie są obsługiwane przez 5 kolei krzesełkowych w ośrodkach narciarskich „Kotelnica Bałczańska” i „Bania” oraz przez 10 wyciągów orczykowych.
  2. Bukowina Tatrzańska – tereny narciarskie są obsługiwane przez 20 wyciągów narciarskich, i   kolej krzesełkową w ośrodku „Turnia”.
  3. W Jurgowie – kolej krzesełkowa „Hawrań”.
  4. W Czarnej Górze – kolej krzesełkowa „Koziniec”.
  • Baseny termalne – „Termy Bukowina” –  wewnątrz znajduje się w sumie dwanaście basenów / sześć wewnętrznych i sześć na zewnętrznych, z wodą termalną o temperaturze 28 – 36oC, może przyjąć 5 000 osób dziennie.
  • Łatwe tereny spacerowe – oferujące najpiękniejsze widoki na Tatry, Pieniny, Gorce i Babią Górę w Beskidach.
  • Ścieżki dla kolarstwa górskiego.
  • Rafting – spływ łodziami pontonowymi i kajakami po Białce, jedynej w Polsce rzece typu alpejskiego.
  • Ośrodki jazdy konnej.

Słynne imprezy folklorystyczne:

  1. Góralski Karnawał (luty),
  2. Muzyczna Zohylina (sierpień),
  3. Sabałowe Bajania (sierpień) – w trakcie którego występują górale z innych krajów, w programie są również liczne konkursy i zabawy, pasowanie na zbójnika.
  • Restauracje regionalne.
  • Kontakt z folklorem tatrzańskim.

Historia

Data powstania Bukowiny nie jest do końca znana. Znajduje się ona w województwie małopolskim na Podhalu. Najstarszy zapis dotyczący Bukowiny miał miejsce w wyroku króla Zygmunta III z roku 1630 dotyczącego skargi na Mikołaja Komorowskiego. Wieś najprawdopodobniej powstała w wyniku wyrąbywania i wypalania polan, przez pierwszych osadników. Takim oto sposobem w głuszy leśnej powstały liczne zagrody, których granice zostały z czasem zatwierdzone i wpisane do ksiąg gruntowych. Stosunkowo późne zasiedlenie terenów Bukowiny Tatrzańskiej, było spowodowane surowym klimatem, sytuację nie ułatwiały częste klęski żywiołowe, które w połączeniu z nieurodzajną ziemią stanowiły główną przyczynę niedostatku i głodu.
W 1824 roku rząd austriacki sprzedał bogatemu magnatowi Emanuelowi Homolacz takie wsie jak : Białka, Zakopane, Dębno, Międzyczerwienne, Bukowina, Waksmund, Ostrowsko, Brzegi, Zubsuche, Bystre, Leśnica, Gron. Mieszkańcy Bukowiny nie byli zadowolenie z jego władzy, gdyż odbierał on siłą ich grunty, łąki, pastwiska. Na szczęście w wyniku walk chłopskich w 1846 roku i rewolucji, która odbyła się dwa lata później została zniesiona pańszczyzna.
Z źródeł historycznych i znajdujących się w nich danych widać, że mimo ubóstwa, ciężkich warunków oraz zacofania wieś rozrastała się. W 1795 roku, jak podają źródła w Bukowinie było dwadzieścia sześć osiadłych gazdów, a w roku 1881 było już ich 235, mieszkańców natomiast 1107.
W XIX wieku rozwijało się już rzemiosło i przemysł. Drogi wybudowano dopiero pod koniec XIX wieku. Prowadziła ona przez Kiry, wzdłuż Porońca graniami wierchów. Droga ta nie należała jednak do najłatwiejszych i najprzyjemniejszych, ponieważ była wyboista, kamienista i ciężko było się dostać tam nie tylko pieszo ale i konno. Jedynie podróżujący kramarze przynosili wieści ze świata i dostarczali produkty, do których mieszkańcy Bukowiny nie mieli dostępu (nie było tam sklepów). Dopiero w 1897 roku nastąpił mały przełom, za sprawą dotarcia do Bukowiny pierwszych gości, podążających w stronę Morskiego Oka.
Pierwszy kościół i szkoła zostały wybudowane w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku. W budowaniu kościoła ogromne znaczenie miał Jędruś Kramarz – to on wyszedł z inicjatywą jego budowy, stworzył plany i włożył wiele pracy i wysiłku, by te plany zatwierdzono i zezwolono na budowę. Kościół budowany był przez 20 lat, Jędruś Kramarz, w trakcie jego budowy był nie tylko cieślą, murarzem, stolarzem, ale również rzeźbiarzem (wyrzeźbił ołtarz i figury). W 1895 otwarto jedno klasową szkołę, a w 1922 powstała z niej już sześcioklasowa.
W 1928 rozpoczęto budowę „Domu Ludowego”, który miał być miejscową placówką kulturalną, a zakończono  w 1934 roku.  W 1926 roku prezes „Domku Ludowego” –  Franciszek Ćwiżewicz sprowadził przenośny niemy aparat kinowy, obejmując działalnością kilkanaście miejscowości powiatu nowotarskiego. Dzięki jego wysiłkom powstało między innymi Towarzystwo Przyjaciół Bukowiny. Za sprawą Towarzystwa została założona w 1929 roku agencja pocztowa i telefon. W 1935 roku urzędowo zatwierdzono zmianę nazwy wsi na Bukowina Tatrzańska. W 1936 roku powstała Spółdzielcza Elektrownia w Bukowinie i wieś otrzymała światło. W tym samym roku Dom Ludowy wyposażył kino w aparaturę dźwiękową i zawarł umowę z filmem polskim o dostarczanie kronik tygodniowych oraz filmików naukowych i rozrywkowych.
Tak oto „Dom Ludowy” wpisał się do historii Bukowiny i niewątpliwie przyczynił się do jej rozwoju. Obecnie w Domu Ludowym – znajdującym się w największym drewnianym budynku w Polsce – odbywają się coroczne ogólnopolskie i regionalne imprezy folklorystyczne, a Bukowina Tatrzańska liczy ok. 2700 mieszkańców.